Генадзь Бураўкін - Дрэвы

Навальніцаю вецер дыхнуў над ракою
І раптоўна прыціх у трывожным спакоі.

Задрыжалі тады, застагналі асіны,
Нібы літасці ў хмарнага неба прасілі,

Трапяткімі лістамі хацелі акрыцца,
Каб не бачыць, як далеч спаўе бліскавіца.

Каранасты дубок быў зусім адзінокі,
Моўчкі слухаў ён буры далёкія крокі.

Як салдат перад штурмам чакае ракеты,
Ён маланкі чакаў, каб падужацца з ветрам.


Похожие статьи:

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я веру...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Як хочацца вярнуць усё назад...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я хачу прайсці па зямлі...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я горка вінаваты...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Эцюд рэўнасці

БИОГРАФИИ
Паэт Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі