Генадзь Бураўкін - Пад вятрамі згорбіліся ўзгоркі...

Пад вятрамі згорбіліся ўзгоркі.
Сосны ўздзелі снежныя брылі.
Промні, як блішчастыя іголкі,
Рассыпае сонца па зямлі.

Цягнецца дарога Шляхам Млечным.
Зоркамі ўскіпае белы снег.
I не знаеш –

вечны ці не вечны

Ты ў бяскрайняй гэтай белізне.

Можа, раптам колкі вецер зімні
Завірухай ранняю ўзмахне
I на крылы ледзяныя ўзніме
I ўжо не апусціць больш мяне?

Што ж, няхай усё, што маю,

лясне.

Толькі аднаго да слёз шкада –
Гэты вось, заснежаны і ясны,
Мілы свет навекі пакідаць.

Хай ён і халодны, і калючы,
Без густой травы і сінявы –
Толькі ўвесь рыпучы і пявучы,
Заінелы,

звонкі

і жывы...


Похожие статьи:

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Эцюд рэўнасці

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я хачу прайсці па зямлі...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я горка вінаваты...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Як хочацца вярнуць усё назад...

Генадзь БураўкінГенадзь Бураўкін - Я веру...

БИОГРАФИИ
Паэт Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі