Адам Міцкевіч

Адам МицкевичНарадзіўся 24 снежня 1798 у Наваградку (цяпер Беларусь) у дробнамаянтковай шляхецкай сям'і. Важныя яго творы - гэта паэтычныя зборнікі «Балады і рамансы», «Крымскія санеты», паэма «Конрад Валенрод», драматычная паэма «Дзяды» і нацыянальная эпапея «Пан Тадэвуш».

Юнацкія гады

Ён скончыў Віленскі універсітэт (г. Вільня, цяпер Вільнюс), а затым працаваў настаўнікам у школе г. Коўна (цяпер Каўнас). Міцкевіч быў адным з заснавальнікаў і актыўным дзеячам тайнага патрыятычнага Таварыства філаматаў, за што разам з групай аднадумцаў быў арыштаваны і заключаны ў віленскую турму, якая размяшчалася ў памяшканні былога базыльянскага манастыра (1823-1824). Гады 1824-1829 Міцкевіч правёў у Расіі - у Адэсе, Маскве і Пецярбургу, дзе быў прыняты ў круг прагрэсіўнай рускай інтэлігенцыі. У 1829 годзе ён адправіўся ў падарожжа па Еўропе - пабываў у Германіі, Швейцарыі і Італіі, у Берліне наведаў лекцыі Гегеля. Ён таксама завязаў шматлікія знаёмствы ў міжнароднай творчым асяроддзі. Пасля лістападаўскага паўстання ў 1830 г. Міцкевіч беспаспяхова спрабаваў вярнуцца ў Польшчу. З 1932 г. жыў у Парыжы, з невялікімі перапынкамі - ў 1838 г. ён знаходзіўся ў Лазане, дзе выкладаў лацінскую літаратуру, а ў 1848 г. - у Рыме, куды прыехаў, спрабуючы заручыцца падтрымкай папы Пія IX на карысць вызвольнага руху т. н. Вясны народаў.

Парыжскі перыяд

Жыццё паэта ў Парыжы была цяжкай. Пастаянных крыніц даходу бракавала. У асяроддзі эмігрантаў пачаліся расколы, выкліканыя палітычнымі спрэчкамі. На працягу некалькіх гадоў Міцкевіч ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, супрацоўнічаў з Літаратурным таварыствам ( «Towarzystwo Literackie») і Нацыянальным польскім таварыствам ( «Towarzystwo Narodowe Polskie»). У 1833 годзе быў рэдактарам і публіцыстам часопіса «Pielgrzym Polski». Міцкевіч падтрымліваў сяброўскія адносіны, напрыклад, з Поўднем дэ Ламенне, Шарлем дэ Монталамбером, Жорж Санд. У 1834 г. ён ажаніўся на цаліну Шыманоўскай, у шлюбе з якой у яго нарадзілася шасцёра дзяцей. Міцкевіч адышоў ад грамадскай дзейнасці аж да 1840 г., калі яго запрасілі ўзначаліць новую кафедру славянскіх літаратур у Колеж дэ Франс. Разам з Жулем Мішле і Эдгарам Кинэ ў гэтай навучальнай установе яны ўяўлялі сабой дэмакратычную апазіцыю ліпеньскай манархіі. У 1841 на паэта зблізіўся з кружком Товяньского - лідэра секты, абвяшчаем новае прышэсце і адраджэнне духоўнага жыцця (такіх сект ў Францыі ў той час было некалькі дзясяткаў). Прапаганда товянизма, а таксама радыкальныя палітычныя і грамадскія погляды сталі прычынай адхілення Міцкевіча ад працы ў універсітэце.

Польскі легіён і смерць у Стамбуле

У час знаходжання ў Рыме ў 1848 г. Міцкевіч стварыў Польскі легіён, які змагаўся за свабоду Ламбардыі. Яго мэты і праграму ён выказаў у тэксце «Збор прынцыпаў» ( «Skład zasad»). Затым разам з групай французаў і эмігрантаў ён заснаваў выданне «La Tribune des Peuples» з радыкальнай грамадскай праграмай. У выніку ўмяшання рускага пасольства выданне было зачынена, а Міцкевіч пасля перавароту ў 1851 г. знаходзіўся пад наглядам паліцыі. Апошняй патрыятычнай акцыяй паэта стала спроба фарміравання Польскіх легіёнаў для барацьбы з Расеяй пасля ўступлення Францыі ў крымскую вайну. З гэтай мэтай ён прыбыў у Стамбул ў верасні 1855, дзе вызначыўся нечакана памёр. Ён быў пахаваны ў Францыі на польскіх могілках у Манмарансі. У 1900 г. прах Міцкевіча быў урачыста перавезены ў Польшчу і змешчаны ў саркафаг у Вавельском кафедральным саборы.

БИОГРАФИИ
Паэт Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі