Кандрат Крапіва

Кандрат Крапіва (сапраўднае імя Кандрат Атраховіч) нарадзіўся 5 сакавіка 1896 года ў вёсцы Нізок (сёння Уздзенскі раён), у звычайнай сялянскай сям'і. Першае адукацыю атрымаў у царкоўнапрыходскай школе. Потым вучыўся ў Уздзенскім народным вучылішчы, гарадскім вучылішчы ў Стоўбцах, гарадскім вучылішчы ў Койданава (сёння - Дзяржынск). 1913 экстэрнам здаў экзамены на званне народнага настаўніка. А ўжо праз год, усяго ў 18 гадоў, пачаў працаваць настаўнікам у вёсцы Мнишаны (Мінская вобл.). Але ў 1915 мабілізаваны ў армію, для ўдзелу ў першай сусветнай вайне.

У войску ён сканчае школу прапаршчыкаў і адпраўляецца на вайну. Удзельнічаў у баях на Румынскім фронце і як настаўнік быў дэмабілізаваны ў 1918 годзе. Пасля гэтага ён нядоўга працаваў настаўнікам у вёсцы Каменка на Уздзеншчыне, але неўзабаве зноў быў прызваны ў армію, дзе на пасадзе камандзіра чырвонай арміі служыў да 1923 года. А падчас свайго невялікага грамадзянскага побыту пісьменнік паспеў ажаніцца на сваёй аднавяскоўкі Алёне.

Кандрат Крапіва, 1929 год
Кандрат Крапіва, 1929 год
Пасля вяртання ізноў уладкоўваецца на працу настаўніка ў пасёлак Астравок на Уздзеншчыне. Але і тут ён працуе зусім нядоўга і ўжо ў 1926 годзе паступае на педагагічны факультэт БДУ, які паспяхова заканчвае ў 1930 годзе.

У 1932-1936 годзе працуе рэдактарам у літаратурным часопісе «Полымя рэвалюцыі».

Як былы вайсковец, неўзабаве зноў быў мабілізаваны. Удзельнічаў у паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь у 1939 годзе, а затым у у савецка-фінскай вайне. Гэта была апошняя вайна Крапівы, якую ён прайшоў у якасці ваеннага. Падчас другой сусветнай вайны ён працаваў карэспандэнтам франтавой газеты «За Савецкую Беларусь», а таксама займаўся рэдактурай газеты-плаката «Раздавім фашысцкую гадзіну».

Пасля заканчэння вайны ў 1945-1947 годзе працаваў рэдактарам часопіса «Вожык». У 1946 годзе ў якасці дэлегата ад БССР удзельнічаў у I-й сесіі Генеральнай асамблеі ААН.

З 1947 да 1952 года займае пасаду загадчыка сектара мовазнаўства Інстытута мовы і літаратуры Акадэміі навук БССР, а з 1952 года становіцца дырэктарам Інстытута мовазнаўства АН БССР.

З 1956 да 1982 года - віцэ-прэзідэнт Акадэміі навук БССР. У 1982-1989 - вядучы навуковы супрацоўнік-кансультант у аддзеле лексікалогіі і лексікаграфіі Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР.

За сваё жыццё неаднаразова абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Ссовета БССР 2-8 скліканняў.

Пісьменнік памёр на 95-м годзе жыцця 7 студзеня 1991 года. Пахаваны на Маскоўскіх могілках у Мінску. На яго магіле напісаны словы самога пісьменніка: «Мною валодала ... прыглушаць, ўмяшацца ў жыццё І сёе-тое Ў Ім паправіць».

БИОГРАФИИ
Паэт Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі
Пісьменнік Беларусі